| Logs van Carla's weblog |
--- Archief ---
|
|
16-09-2006 - Tijd geleden
Shit, ja zeg, deze weblog bestond ook nog. Jakkes, die hand, wat een ellende. Wat eruit is voortgekomen is dat ik sindsdien geen nagels meer bijt. Ik was een fervent bijtster, maar geloof me, uit die blaren kwam zo'n misselijkmakende lucht, alsof er vis lag te rotten, dat gelijk alle lust is vergaan. Bijten is dan niet meer hetzelfde hoor! Dus ik kan nu vieren dat ik al een jaar niet meer bijt, en da's toch mooi, of niet dan?
Verder kan ik melden dat ik sinds drie weken niet meer rook, en dat vind ik ook wel een cadeautje aan mezelf. Mijn vader is aan longkanker overleden, ik heb chronische bronchitis (gehad), dus de kans op longemfyseem is met roken dan groot. En da's geen fijn idee. Dus toen ik 3 weken geleden pijn in mijn long voelde, was ik er klaar mee. Ik heb de laatste peuk uitgedrukt, er lagen nog 2 pakjes in de la en 1 geopende bijna vol pakje in mijn tas, maar ik heb niks meer aangeraakt. Mijn vriend heeft ze opgerookt en is een week later gekapt. Perfect. Er zijn, en zullen misschien ook wel blijven, af en toe moeilijke momenten, maar over het algemeen genomen, valt het me mee.
Het wordt nog wel eens wat me me.
Gepost door: Carla op 16-09-2006 om 00:40
|
|
30-09-2005 - Extreem eczeem
Eindelijk dacht ik in rustiger vaarwater te komen. Er is een hoop gebeurd; een vriendin, die medebeheerder was van een forum samen met mij en nog 2 mensen, heeft me op een minne manier laten vallen en me te kakken gezet t.o.v. de leden van dat forum. Mijn moeder overleed. Ik veranderde van baan. En toen kreeg mijn schoonvader een ernstig hartinfarct waarbij we momenten hebben gehad dat we dachten dat hij zou overlijden, maar gelukkig is hij nu aan het revalideren en komt hij over 3 weken voorgoed thuis.
En op het moment dat ik dacht dat ik er weer vol tegenaan kon gaan, kreeg ik eczeem op mijn handen in zo'n ernstige mate, dat ik niks meer kon. Pijn, jeuk, branderigheid en zo erg dat ik wenste dat ik zoutzuur in huis had gehad. Stress schijnt de hoofdoorzaak te zijn van dit soort eczeem en tja, als ik terugkijk, is het niet gek, maar vreselijk ongemakkelijk. Tijd om afscheid te nemen van bepaalde zaken dus.
Dag mam, we lagen elkaar niet. Jij hield niet van mij, ik niet van jou. Ik kon je niet geven wat je wilde, maar heb echt mijn best gedaan.
Dag M., ik weet dat je in je hart lief bent. Jammer dat je altijd zo bang bent terwijl je wel graag vooraan wilt staan, dat werkt niet alleen jezelf tegen, maar ook vriendschappen.
Dag oude baan, het was leuk, maar ik moet verder.
Dag Henk, ik ben zo blij dat je er weer bent. Het is moeilijjk geweest, ik heb je geholpen waar ik kon, maar ik moet nu tijd voor mezelf vrij maken.
Daaaaaaaaaag.
Gepost door: Carla op 30-09-2005 om 15:14
Klik hier om de 3 reactie(s) te bekijken.
|
|
25-08-2005 - Onbekende beller
Sinds enkele dagen hebben we een onbekende beller. Iemand die overdag zo'n 3 keer belt met 2 uur tussenpauze en dan 's avonds nog een keer.
Vandaag heeft de onbekende beller niet gebeld. Ik vraag me af of er iets is.... ik mis mijn belletje. 
Gepost door: Carla op 25-08-2005 om 20:09
Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken.
|
|
20-08-2005 - Twee keer posten
Grrrrrrrrr, elke keer als ik hier wat plaats, komt het bericht er 2 keer, of soms wel 3 keer te staan. Doe ik iets verkeerd?
Gepost door: Carla op 20-08-2005 om 15:49
|
|
18-08-2005 - Leuke spreuken
Een paar van mijn favo's:
Waar geen wil is, ben ik weg
Waar een wiel is, is een weg
Gras groeit niet harder, door eraan te trekken
Pas als je in de soep zit, zie je de gehaktballen naast je drijven
Iemand nog een spreuk in de aanbieding?
Gepost door: Carla op 18-08-2005 om 22:12
Klik hier om de 2 reactie(s) te bekijken.
|
|
18-08-2005 - Zon!
Jawel, hij is er nog! En zometeen gaan we erop uit. Even wat foto's schieten van de westfriese markt hier in het durp.
Wel snel genieten, morgen schijnt het weer minder te zijn.
Gepost door: Carla op 18-08-2005 om 11:55
|
|
17-08-2005 - De bezem erdoor
Tijd voor een opruimactie. Ik ben er eigenlijk al tijden mee bezig, maar heb nog niet de moed gevonden mijn plannen daadwerkelijk uit te voeren. En ik kan maar zoveel hooi op mijn vork nemen. Dus waarmee zal ik beginnen?
Stoppen met roken
Meer bewegen
Mijn hoofd legen van alle narigheid en de bal bij de ander laten
Slaapkamer opknappen (bed is al besteld!)
Een monsterlijk grote kat ontklitten (waar ie absoluut geen zin in heeft!)
De tuin weer toonbaar maken
Hmm, nog meer dingen op mijn lijstje, maar ik hou het hier bij. Welke zal ik als eerste doen?
Gepost door: Carla op 17-08-2005 om 22:48
|
|
09-07-2005 - Mijn vader
Mijn vader is mei 1997 overleden. Hij was altijd een harde werker en we zagen hem weinig en als hij er wel was, was hij moe. Mijn jeugd was nou niet bepaald gevuld van liefde en een veilig heenkomen, maar daar heb ik aan gewerkt en ben er redelijk overheen gekomen.
In 1996 kreeg mijn vader te horen dat hij kanker had. Hij was net een jaar met pensioen en in dat jaar had hij vreselijke moeite zijn draai te vinden; van opstaan om 4 uur 's ochtends om aan het werk te gaan en om 6 uur weer thuiskomen, zat hij opeens thuis en moest hij zijn eigen uren vullen. Hij meldde zich aan bij kaartclubjes, toneelclubjes, buurtverenigingen en van telefoontjes dat we te weinig langskwamen, moesten wij opeens bellen en moest hij de agenda trekken wanneer we langs konden komen.
En toen dat nieuws. Een vlekje op de long. Ik zal het nooit vergeten. Hij was in paniek en flink ook. Zijn vriendin ving hem toen gelukkig op en hij kalmeerde nog diezelfde avond. Wat nu? Familiebesprekingen. Mijn vader was op zijn eind hoe hij in zijn leven was; je koestert het leven maar als het over is, is het over. En hij koos voor doorgaan zolang de mogelijkheid er nog was en geen gedoe met medicijnen en ziekenhuisbezoeken, daar had hij altijd al een broertje dood aan gehad. Zijn crematie werd besproken. Hoe wilde hij het? Hoe wilden wij het? Het was zo onwezenlijk om dat afscheid te bespreken waar hij nog zelf bij zat. Tranen met tuiten heb ik gejankt en ik wilde maar 1 ding; bij de kist weglopen en niet dat de kist wegzakte of -gleed, dat had ik niet kunnen verdragen.
Hij heeft nog een goed jaar gehad, waarin hij lekker doorging met leven en op vakanties kon. Totdat hij opeens onduidelijk ging praten. Onderzoek wees uit dat het zich had verspreid naar zijn hersenen en daar bepaalde functies ging lam leggen.
Weer familie-overleg. Wat nu? Hij kon niet meer voor zichzelf zorgen en Tafeltje dek je werd geregeld. Die door mijn vader resuluut weer weg werd gestuurd. Wat nou, eten van een ander? Dat kon via familie en vrienden wel worden geregeld. Zo, dat heeft wat kwaaie buien opgeleverd, maar uiteindelijk zag hij in dat het echt niet anders kon. Thuiszorg kwam er bij en de momenten dat zij er niet waren, waren mijn broers, mijn zus en ik er om toerbeurten.
Dit heeft zo'n drie maanden geduurd, drie maanden die zo intens waren. Nog nooit was de familie zo met elkaar verbonden. Ik zag het als mijn nu-of-nooit kans en heb gesprekken met hem gevoerd die we in de 27 jaar die ik op de wereld was, nog nooit hadden gevoerd. Over vroeger, over mijn moeder, de scheiding, over zijn familie, onze familie. Ik kreeg antwoorden, maar hij ook. We hebben gelachen, gestreden, gehuild, ik kreeg een vader in die drie maanden die ik me altijd gewenst had. Hij was kwetsbaar en daarmee voor mij mens geworden. Ik hield en hou van hem met heel mijn hart en zo dichtbij elkaar. Naar hem toegaan werden uitjes waar ik van genoot, omdat ik wist dat ik weer verhalen kreeg, zijn gevoelens zag.
In die drie maanden sloopte de ziekte hem. Hij lag in een pyama in een ziekenhuisbed in zijn huiskamer. Hij wilde zo graag thuisblijven en we hebben het voor hem kunnen regelen, gelukkig. Op 22 mei was mijn zus jarig. In de nacht werden we gebeld dat het niet goedging, hij ging snel achteruit. Mijn zus en 1 broer waren bij hem. Mijn andere broer haalde mij op en we zijn erheen gereden. Hij lag op zijn rechterzij te slapen. Ik boog me voorzichtig over hem heen en hij deed zijn ogen open. Ik vroeg hoe het met hem ging. Hij plaatste zijn grote, vermagerde hand op zijn hoofd en trok een pijnlijk gezicht, praten ging allang niet meer. Dat was voor mij de grens en gelukkig voor de rest van de familie ook. De huisarts kwam en er werd besloten hem de laatste dosis morfine te geven. Op het moment dat de spuit in zijn bil ging, boog ik me over hem heen en zei hem dat ie nu lekker kon gaan slapen. Hij keek me aan en knikte.
Maar, eigenwijs en sterk als mijn vader was, besloot hij het nog een dag vol te houden. Mijn zus was immers jarig. Hij was in coma en heeft het tot 23 mei volgehouden, 1 uur 's nachts blies hij zijn laatste adem uit. Al zijn kinderen en aanhang stonden aan zijn bed. Mijn schoonzussen, beiden een verpleegstersopleiding, hebben hem afgelegd. Toen mochten wij hem weer zien en oh, wat een beeld, ik zal het nooit meer vergeten. Mijn vader, die altijd was verteld goed rechtop te lopen, fier en sterk, die de laatste drie maanden in zijn pyjama in een ziekenhuisbed had moeten liggen, lag netjes in zijn beste pak in bed, zoals het hoorde. Het duurde nog geen uur of om zijn verstijfde mond, trok langzaam een glimlach. Dat detail, ik weet niet hoe te omschrijven, het was zo mooi. En voor het eerst zag ik in zijn mond iets wat ik ook in mijn genen heb; de rechterkant, de lippen sluiten niet goed aan. Ik heb ik weet niet hoe vaak in de spiegel gekeken naar dat stukje uiterlijk van mijn vader in mij.
Ik heb gisteravond de film Simon gezien, en tranen met tuiten gejankt. Ik denk af en toe nog eens aan die tijd, die ondanks zijn grimmige karakter en het uiteindelijke verlies, zo mooi was.
Gepost door: op 09-07-2005 om 16:53
Klik hier om de 1 reactie(s) te bekijken.
|
|
14-05-2005 - Mario party
Mijn vriend heeft, als IT-er, een grote voorliefde voor computergames. Meestal van die schietspelletjes waar ik strontmisselijk van wordt als ik ernaar kijk. Het gaat in een vloeiende beweging door tunnels en zalen en ik snap werkelijk niet hoe ze elkaar in die wirwar kunnen raken. Godzijdank zit hij met een koptelefoon op, anders zou ik knetter worden. Maar de piefpafpoef-geluiden blijf ik horen en het mooiste vind ik nog wel als ik die hitsige dame weer 'ah' hoor roepen als ze wordt geraakt (door wat is dan maar de vraag, want het klinkt als een ah vlak voor een hoogtepunt).
Die interesse deel ik niet met hem dus. Maar nou kwam hij laatst met een spelletje aanzetten waar ik wél wat mee kan. Mario Party. Geleend van een vriend, maar ondertussen hebben we hem al zelf in bezit. Het was wel even schaamschaam bij de kassa, want op de doos staat, voor drie jaar en ouder. Kuch, ahum. De verkoopster zei nog beleefd dat het spel vnl. door volwassenen wordt gekocht. Tuurlijk meid, zou ik ook zeggen.
Maar goed, Mario Party houdt het midden tussen een bordspel en een computerspel. Met vier controllers kan je het dus met zijn vieren spelen. Je moet een dobbelsteen gooien, plaatsjes opschuiven, orbs kopen om elkaar dwars te zitten, sterren verzamelen om te winnen en na iedere keer dat alle vier aan de beurt zijn geweest krijg je een behendigheidsspelletje voor je kiezen.
Erg lachen! Niet te vaak doen, dan gaat de lol er af, maar het is een leuke variant op een avondje ganzeborden.
Gepost door: Carla op 14-05-2005 om 14:31
|
|
14-05-2005 - Katten
Zoals je hierboven wel kunt zien, ben ik erg gek van katten. Ik ben met honden opgegroeid, maar toen ik op mijn 18e op kamers ging, wist ik het meteen; ik wilde een kat. Heerlijk eigenzinnig, een lenig lijfje, geen commando's aanvaarden maar je stompzinnig aankijken van: "Mens, waar heb je het over?"
We hebben er 5. Gelukkig is mijn vriend net zo'n kattofiel als ik. We hebben wel wat discussies over het aantal gehad, maar als ik hem dan over de grond zie rollebollen met 'zijn' katten (als ze lief en aardig zijn, zijn ze altijd van hem en als ze wat kapotkrabben dan zijn het opeens 'mijn' katten) dan weet ik dat het goed zit.
De twee bovenaan mijn log zijn inmiddels ook alweer groot. De rechter heeft ons inmiddels opa en oma gemaakt en die dreuteltjes hebben de vleugels ook alweer uitgeslagen.
Het was een nest van acht, tevens ons laatste nest want als fokker ben ik niet in de wieg gelegd en zoals met alles in het leven vind ik dat als je wat doet, je het goed moet doen. Dus al onze katjes zijn geholpen en mogen tot het einde van hun tijden in onze vensterbanken slijten.
Gepost door: Carla op 14-05-2005 om 13:47
|
|
|
